به نام خدایی که همین نزدیکی هاست...
به مناسبت اول may روز جهانی کارگر!!!
در چهارم می 1886 در چهارمین روز اعتصاب کارگران در شهر شیکاگو پلیس به روی آنها آتش گشود، این اولین بار نبود که کارگران اعتراض میکردند و مطمئناً آخرین بار هم نخواهد بود...
این مطلب را در چند بخش نوشته ام، با این امید که اتحادیه کامیون رانان ایران روزی در این مملکت بدون هیچ گونه مزاحمتی روز جهانی کارگر را مستقل و در محیطی مناسب و دلخواه برگزار کند.
اول مروری داریم بر ویژگیهای اتحادیه و آن چیزی که در ایران جایگزین اتحادیه رانندگان شده است. هر اتحادیه با چند ویژگی مهم شناخته میشود. عضویت در اتحادیه باید اختیاری باشد، هیئت رئیسه باید توسط اعضا انتخاب شوند و امور مالی اتحادیه شفافیت لازم را داشته باشد. با این تفاسیر همه پی خواهند برد که آنچیزی که در ایران صنف رانندگان شناخته میشود چه معنایی دارد.
دومین مطلب میزان مستمری است که بازماندگان راننده از بیمه تامین اجتماعی دریافت میکنند. آنچه که عادلانه است این است که به میزان خط فقر بدون هیچ گونه پیش یا پس شرطی مستمری ماهانه پرداخت شود. همان طور که اگر یک نظامی کشته میشود یا فوت میکند، یک راننده هم باید از چنین حقی برخوردار باشد. اما قوانین بیمه تامین اجتماعی در این زمینه آنقدر نگران کننده است که رانندگان معمولاً به فکر چاره ای دیگر هستند تا بازماندگان آنها بعد از فوت دچار مشکل نشوند.
سومین مطلب میزان حداقل دستمزد محاسبه شده برای رانندگان تجاری است که برای امسال با حق بیمه 60 هزار تومان برای پایه دو و 70 هزار تومان برای پایه یک مبلغی بین 420 تا 440 هزار تومان در نظر گرفته شده است. واقعاً آیا سفره های مسئولین تامین اجتماعی با این حقوقها دوام میآورد که توقع دارند سفره ما هم بیاورد. توجه داشته باشید که مستمری بازنشستگی رانندگان بر اساس این پایه حقوق محاسبه خواهد شد.
در پایان باز هم امیدوارم که بتوانیم روزی در این سرزمین اتحادیه خودمان را داشته باشیم، در محیط کار آزادانه فعالیت کنیم و و و ...
